Rozdział 4.

            Po lekcjach, dziewczyny wyszły z budynku i oparły się o maskę czarnego auta.

   - Dobra, więc jak on wygląda? – zapytała leniwie Viki.

   - Ale kto?

   - No ten Tom. – powiedziała spokojnie, ale Nicole on tego imienia przechodziły teraz ciarki. – Chętnie go poznam.

   - Nie jestem pewna, czy to dobry pomysł…

   - Nie wygłupiaj się. – a gdy zapadła cisza, Viktoria dodała – No, czekam…

   - Ygh, i tak wiem, że nie wygram z twoją ciekawością. Jesteś strasznie uparta.

Viki tylko szeroko się uśmiechnęła.

   - Hm…Ciemne włosy, ciemne oczy i ciemne ubranie.

   - Ta… To ja będę go wypatrywać, a ty zastanów się nad przymiotnikami.

   - No co!? – prychnęła Nicole i zaczęła bazgrzeć w zeszycie.

Po około dwóch minutach usłyszała:

   - Hey Nick, to przypadkiem nie ten co właśnie wychodzi.

Nicole podniosła szybko głowę. W drzwiach, wolnym krokiem, szedł Tom. Gdy towarzyszka nie odpowiedziała, Viktoria krzyknęła:

   - Ej, Tom!

Nicole wymierzyła koleżankę chłodnym spojrzeniem.

   - Coś się stało? – powiedział ostrożnie.

Zwracał się do Nick.

   - Chcę… żebyś poznał moją znajomą, Viki.

   - Siemka.

   - Cześć. – uścisnęli sobie dłonie.

   - Gdzie mieszkasz?

'' Zaczyna się.'' – pomyślała Nick, która jednak nie chciała się wtrącać.

   - Na Misty.

Obydwie dziewczyny wybałuszyły na niego oczy.

   - Co?

   - Jaki numer?

   - 71…

   - Cztery domy ode mnie. – powiedziała Nicole bez wyrazu.

Teraz i on wytrzeszczał oczy.

   - Naprawdę?

Nick skinęła powoli głową.

   - Em… Ja tu nadal jestem. – Viki zmrużyła oczy.

   - Dobra, coś jeszcze chcecie? – zapytał Tom.

   - Masz samochód? – Viktoria wyprzedziła Nicole.

Nick popatrzyła na znajomą, a z jej oczu można było wyczytać '' Co ty wyprawiasz!? ''. W odpowiedzi, dziewczyna uśmiechnęła się.

   - Nie, dam radę pieszo.- powiedział chłopak, który najwyraźniej nie zauważył incydentu.

   - Możemy cię podwieść. – Viki nie zamierzała dać mu za wygraną.

   - Sorry, ale mam coś jeszcze do załatwienia. – I uśmiechnął się w geście pożegnania.

Gdy już się oddalił na tyle, by nie słyszeć dziewczyn, Viktoria powiedziała:

   - Phi… Myślałam, że będzie o wiele gorzej.

   - Jak to?

   - No wiesz, że będzie małomówny, zupełnie tajemniczy, brzydki…

   - Co sugerujesz? – Nicole już dobrze wiedziała, że Viki coś sobie przemyślała.

   - Przecież widzę, że nie miałaś jeszcze chłopaka. – powiedziała spokojnie, lecz widać było, że w duchu cicho chichocze.

   - Viktoria, ja nie szukam sobie chłopaka.

   - Dobra, zapomnij. Podwieziesz mnie? – spytała.

   - A ty nie masz swojego?

   - Jakbym miała, to pewnie nie byłoby teraz tej rozmowy. – rzekła Viki. ''Ma rację'' – pomyślała jej towarzyszka. – To jak? Podwieziesz mnie?

   - Dobra, ale wiedz, że musimy zajechać też po Maxa.

   - Spoko. – dziewczyny zerwały się i zajęły swoje miejsca w aucie.

Droga była cicha, i –na szczęście- krótka. Max czekał już na podjeździe.

   - Cześć. – przywitał się, z niechęcią siadając z tyłu.

   - Siema, jestem Viktoria. – odwróciła się. – I wiem, że ty jesteś Max.

   - Ta…

Nastąpiła nieprzyjemna cisza.

   - Więc, jak tam w szkole? – zapytała Nick, która chciała zmienić temat.

   - Super. Byłem już nawet odpytywany.

   - Na jaki temat?

   - Starożytna Grecja.

   - I jak poszło?

   - Z początku była łatwizna, ale następny pytanie, wydawały się jak z kosmosu.

   - I w sumie dostałeś…?

   - 4. Później jakiś koleś obok powiedział, że i tak mi odpuściła – wzruszył ramionami.

   - No to całkiem nieźle. Czyli, jak widać, masz też znajomych.

   - Prawda, i są całkiem fajni i ciekawi. – uśmiechnął się. – I wiesz, widziałem taką dziewczynę…

   - O nie! Znowu! – zaśmiała się Nicole.

   - A co, dostałeś już kosza od dziewczyny? – zwróciła się do Maxa Viki, która też zachichotała.

   - Żeby tylko raz! – zarumienił się. – A co do dziewczyny, to jednak więcej ona na mnie spogląda, niż ja na nią. – dodał dumny.

   - No proszę. W tej nowej szkole jesteś najwyraźniej  uważany za przystojniaka. Dobrze, że mnie o się nie tyczy. – zażartowała.

   - Ty mi się też nie podobasz. – zagrał obrażonego.

   - Nie jestem zła. – uśmiechnęła się.

Po tej rozmowie, Nicole zapytała się w końcu:

   - Dobrze Viki, więc gdzie mam się zatrzymać? Tutaj może być?

   - Jasne. – zaczęła odpinać pas bezpieczeństwa. – Dzięki.

   - Miło było – powiedział rozpromieniony Max.

   - Mi też. Do zobaczenia jutro, Nicole!

   - Cześć!

Gdy drzwi zamknęły się, dziewczyna powoli nacisnęła pedał gazu.

   - Widzę, moja droga siostro, że ty też masz już znajomą.

   - I całe szczęście, że od samego początku się z nią spotkałam.

Dziękuję za cierpliwość : P Mój '' Paczator '' jest taki wolny, że już mi samej nie chce się czekać. Jeśli wystąpił jakiś błąd, to proszę mi go szybko podać : P 

To wszystko, dziękuję oOLAALOo